Zoals ieder land, had ook het staatshoofd van Zuid-Vietnam na de onafhankelijkheid van Frankrijk, een officiële plek nodig. Dat werd het onafhankelijkheidspaleis, oorspronkelijk gebouwd voor de Franse gouverneur-generaal voor Indochina. In 1962 werd het paleis bij een bomaanval zwaar beschadigd. Daarna werd het paleis in moderne stijl opgebouwd onder architectuur van Ngo Viet Thu, en in 1967 weer heropend.

In 1975, bij de definitieve aanval van de Vietcong op het zuiden van Vietnam, was dit paleis uiteraard het eerste doelwit. Zonder enige tegenstand reden de eerste tanks dwars door het hek heen zodat soldaten het gebouw konden beklimmen en de vlag verwisselen.

Na de eenwording werd het gebouw het Herenigingspaleis. Het interieur is nog grotendeels intact en inmiddels publiek toegankelijk. Door het ontwerp, met veel lichtinval en luchtdoorstroming, en de soms mooie decoratie zijn de zalen zeer aangenaam.

Behalve officiële meetings en ontvangsten, moest er natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. De president en de vice-president hadden beiden hun werkkamer in het paleis, maar de president werkte ook graag in de bibliotheek. Dat communicatie belangrijk was blijkt wel uit de grote hoeveelheid telefoons op de bureaus. In fancy kleurtjes, dat wel.

Een bijzonderheid van de Vietnamese grondwet, toen en nu nog steeds, is dat hij bepaalt dat de president moet wonen in het gebouw waar hij ook werkt. Dat betekent dat ook de presidentiële privé-vertrekken in het gebouw gevestigd zijn.

Voor entertainment waren er een bioscoop met professionele afspeelapparatuur en speelzaal.

Bovenop het gebouw stond altijd een helikopter geparkeerd, voor het transport van de president. Op datzelfde dak is gemarkeerd waar de twee bommen insloegen die op 8 april 1975 werden afgeworpen door een Noord-Vietnamese infiltrant in de Zuid-Vietnamese luchtmacht. De materiële schade kon snel hersteld worden, de morele schade niet.

Onder het gebouw zit een bunker die behoorlijk sterke bommen kan weerstaan. Behalve een schuilplaats voor de president en zijn familie, was hier vooral het communicatiecentrum gevestigd. De president had een rechtstreekse verbinding vanuit zijn werkkamer op de tweede verdieping naar de bunker.