Kasteel Slangenburg was voor de Tweede Wereldoorlog in bezit van de Duitse familie Passmann, dus werd na de oorlog geconfisqueerd. Vervolgens werd het kasteel verhuurd aan de Benedictijner monniken. Die vonden het kasteel iets te decadent en begonnen al snel aan de bouw van een abdij vlakbij, de Sint Willibrordsabdij. De abdij is nog steeds in gebruik, de kerk is toegankelijk.

Dat monniken ook een zeer praktische inslag kunnen hebben is bij het kasteel nog goed zichtbaar. Omdat de abdij aan de achterkant van het kasteel ligt en alleen te bereiken was met een grote omweg, bouwden de broeders een brug over de slotgracht aan de achterzijde van het kasteel. Dat ze om die te bereiken hun fietsen uit het raam moesten tillen maakte minder uit.