Volgens Eric Sidgwick, de landendirecteur Cambodja van de Asian Development Bank, wonen ambtenaren een training bij omdat ze daarvoor betaald krijgen. Nee, niet omdat de training zo interessant is, of omdat ze nieuwe kennis en kunde opdoen. Ze komen niet omdat ze daardoor hun werk beter kunnen doen of omdat ze burgers beter kunnen bedienen. Niets van dat alles, ze komen alleen voor het geld. Die zienswijze leidt tot een aantal interessante vragen.

Wat is de waarde van een training voor iemand die betaald moet worden om aanwezig te zijn? Hoeveel zullen mensen eigenlijk leren van een training als ze niet geïnteresseerd zijn in de inhoud. Waarschijnlijk niet veel, dus waarom zouden ontwikkelingsorganisaties die training eigenlijk aanbieden? Wordt onze training niet geacht zo goed en interessant te zijn dat mensen om die reden de training willen bijwonen? Zou het zo kunnen zijn dat we eigenlijk te veel of de verkeerde training aanbieden? In plaats van antwoord te geven op deze moeilijke vragen, verhogen we de DSA’s* om mensen te verleiden een training bij te wonen waarvoor ze zelf de noodzaak niet voelen.

DSA’s waren bedoeld om mensen in staat te stellen om een training bij te wonen die ze nodig hadden maar niet konden betalen. Dat betekent dat ze de kosten zouden moeten dekken van het reizen naar de trainingslocatie, noodzakelijke overnachtingen en maaltijden tijdens de trainingsdagen en misschien nog wat andere noodzakelijke uitgaven. Misschien is het een verrassing voor meneer Sidgwick, maar de vroegere DSA’s waren meer dan hoog genoeg om dat te doen. Niet als je wilt slapen in een 5-sterrenhotel en eten in luxe restaurants, maar met een normale levensstandaard was het nog steeds mogelijk om meer te ontvangen dan je hoefde uit te geven. Het is noodzakelijk om mensen te ondersteunen om ze de mogelijkheid te geven een benodigde training bij te wonen, maar dat zou ook kunnen gebeuren op basis van de daadwerkelijke kosten (uiteraard met een maximum, waar de huidige DSA’s goed voor zouden kunnen dienen). We moeten het geld voor ontwikkeling zo efficient en effectief mogelijk uitgeven, in het belang van de mensen die het nodig hebben. Steeds verder verhogen van DSA’s is geen duurzame manier om dat te doen.

* DSA is jargon en staat voor Daily Subsistence Allowance, een vergoeding voor dagelijks levensonderhoud. Het is een van tevoren vastgesteld bedrag dat mensen krijgen om de kosten van hun levensonderhoud te dekken tijdens het bijwonen van bijeenkomsten of evenementen. In landen waar veel mensen niet of nauwelijks genoeg geld hebben voor hun normale leven, zijn de extra kosten anders niet op te brengen. DSA’s, mits goed gebruikt, zijn dus een noodzakelijk middel om arme mensen de kans te geven mee te praten en te leren.

Dit bericht is in een ingekorte versie eerder verschenen in de Cambodia Daily.