Levadas zijn eeuwenoude irrigatiekanaaltjes, aangelegd (onder erbarmelijke omstandigheden, vaak door slavenarbeid) om water van de hooggelegen, regenrijke gebieden naar de drogere landbouwgronden te leiden. Dat is heel goed gelukt, Madeira is ontzettend vruchtbaar, nagenoeg alles wat je er plant groeit er ook.

Langs de levadas liepen altijd al paden, om te zorgen dat ze onderhouden konden worden. Inmiddels zijn de levadas veel meer dan een praktisch irrigatiemiddel, uitgegroeid tot een cultureel erfgoed dat door de regionale overheid in stand wordt gehouden. En de paden langs de levadas worden bepaald niet meer alleen voor onderhoud gebruikt. Voor toeristen zijn het prachtige wandelpaden geworden door natuurgebieden die anders volstrekt ontoegankelijk zouden zijn. Om te zorgen dat toeristen bijdragen aan het onderhoud, moet je sinds kort betalen voor de toegang tot deze wandelingen.

PR14, De Levada dos Cedros is zo’n wandelroute, ruim 7 kilometer omhoog of omlaag door het laurierbos.

Omdat het een paar uur daarvoor had geregend, was het in het begin best een beetje modderig. Maar des te verder we kwamen, des te natter werd het op stukken. Soms was het simpelweg het pad langs de levada waar de modderpoelen op stonden, maar op andere stukken bleek de levada beschadigd of niet diep genoeg, zodat het water over de rand heen liep.

Het natste punt was waar er een waterval over het pad bleek te kletteren. Niet alleen natte voeten, ook natte haren. Wel een spectaculair gezicht.