Thorn is rond 975 ontstaan als Benedictijns klooster, gesticht door graaf Ansfried en gravin Hilsondis. Het was bedoeld als familieklooster, waar hun dochter (later Benedicta genoemd) de eerst abdis werd. Vanaf 995, toen Ansfried Bisschop van Utrecht werd, viel het klooster onder de Bisschop van Luik. De overblijfselen van Hilsondis liggen nog steeds in de abdijkerk.

Vanaf het begin was het een plek waar adellijke families hun jonge dochters heenstuurden, al dan niet om ze voor te bereiden op een huwelijk. In de 13e eeuw leidde dat er toe dat het machtige klooster een wereldlijk “stift” werd, waar de dames niet meer alles gezamenlijk deden maar hun eigen woning hadden (in het begin sliepen ze nog wel samen op de slaapzaal). Om in te treden moesten de dames minstens 16 hoogadellijke voorouders hebben, aan te tonen via een uitgebreide stamboom.

Het stift Thorn werd geregeerd door de abdis en het kapittel, maximaal 20 inwoonsters van de abdij en 6 kannuniken. Zij vergaderden in een aparte zaal naast de kerk.

Het stift was zeer succesvol, zeker toen ze in de 14e eeuw ook de landsrechten van het land Thorn kregen. Daarmee verkreeg het ook het recht om recht te spreken en munten te slaan (waarbij oplichting voorkwam). Het land Thorn is nooit veroverd of onderdeel geweest van een oorlog, tot de Franse revolutie. Die betekende het einde het stift en daarmee van 800 jaar bestuur door vrouwen. Van het stift resteert nu vooral de 14e eeuwse stiftskerk. De kerk is regelmatig uitgebreid en gerestaureerd (in de 19e eeuw door Pierre Cuypers, die onder andere de toren verhoogde) maar heeft in de architectuur het gotische karakter behouden. Het interieur daarentegen is vooral barok, uniek in Nederland.